In de media

01-07-2020 | vakblad Denkbeeld over dementie

In gesprek

Jaargang 32, April 2020
Tijdschrift: Denkbeeld > Uitgave 2/2020
Auteurs: Frans Hoogeveen, Hugo van Waarde

‘Ze hebben hier nog les van mij gehad’.

Mijn moeder Dr. Anneke van der Plaats over haar visie op dementie en haar verblijf in een verpleeghuis. 

Sociaal geriater en oud-verpleeghuisarts Anneke van der Plaats (79) is een icoon in de wereld van de zorg voor mensen met dementie. Ze schreef er talloze boeken over en reisde decennialang vrijwel elke dag voor een  of meer lezingen naar congres of zorgorganisatie. Zo werd ze een inspiratiebron voor velen. Tot ver na haar vijfenzeventigste nam ze geen gas terug; aan pensioen dacht ze niet. Totdat het misliep. In de zomer van 2019 verschenen er berichten in de media met koppen als ‘Dementieonderzoeker heeft nu zelf dementie’. Frans Hoogeveen en Hugo van Waarde zochten mij en Anneke op in ‘t Jagthuis, een kleinschalig verpleeghuis voor mensen met dementie, niet ver van het centrum van Velp.

Anneke van der Plaats over haar visie op dementie en haar verblijf in een verpleeghuis.

> Lees het hele artikel

Denkbeeld over dementie - Breinplaats

03-12-2019 | de Volkskrant

De dementiearts die zelf dement werd: ‘Je wordt uit het leven gerukt. Zo voelt dat’

Anneke van der Plaats onderzocht vele jaren dementie. Ze ontwikkelde een methodiek, schreef boeken en trok van lezing naar congres. Nu heeft ze de ziekte waar ze zoveel van weet. ‘Ik dacht: dat dit mij nou overkomt. Ik heb het verpleeghuis altijd aangeprezen en nu ik er zelf in zit, zit ik de hele dag te huilen.’

> Lees het hele artikel

deVolkskrant-dec2019-dementiearts-dement

Beste mensen,

Even een aanvulling naar aanleiding van een artikel in de Volkskrant over Dr. Anneke van der Plaats vandaag 04-12-2019.

Helaas heeft de redactie van de Volkskrant onze veranderingen en aanpassingen genegeerd. Dat vinden wij als familie erg jammer. Vooral dat stuk dat Anneke de hele dag huilt steekt ons enorm.

Onze correctie was: “Anneke werd opgenomen in een psychiatrische kliniek en later in een verpleeghuis dat werkt volgens haar eigen methode. Haar gedrag werd aan ‘het kapstokje Alzheimer’ gehangen. Haar wereld stortte in. ‘Ik dacht: dat dit mij nou overkomt. “ Ik heb het verpleeghuis altijd aangeprezen maar nu zit ik er zelf in. Aanvankelijk had ik er heel veel moeite mee: verdriet en boosheid wisselden elkaar af. Maar nu ik in het verpleeghuis goed verzorgd word en structuur in mijn leven heb, voel ik mij veilig en vertrouwd.

Zo zie je maar dat de eindredactie gelooft in hun eigen (sensatie) verhaal.

Anneke verdient dit niet!
Wat zij wel verdient is een podium en wat mij betreft een lintje van de koning!

Met vriendelijke groet, 
Peter Peltzer 

19-09-2019 | Radio-uitzending

De Nieuwe Morgen – Groot Nieuws Radio

Mijn ervaring
Live interviews is wel een dingetje hoor, erg spannend. Je wilt goed voor de dag komen met je verhaal. Achteraf ben ik altijd wel erg kritisch naar mijzelf toe. Kwam ik wel goed en duidelijk over? Spreek ik niet te snel, etc. Ik raakte enigszins toch wel een beetje gestresseerd omdat de telefoonverbinding erg slecht was, ik hoorde mijzelf ongeveer 2 seconde later weer via de telefoon terug. Dat is vervelend zeg….;-)

Lees verder

Daarnaast heb je maar 5 minuten om te ‘pitchen’, regelmatig werd ik in mijn beleving onderbroken door de presentator terwijl je je verhaal wilt doen. Kortom je moet snel kunnen schakelen tijdens zo`n radio-uitzending. Iets waar veel mensen met een hersenschade moeite mee hebben. De prikkelverwerking wordt trager, vijf seconden voor de verwerking is bijvoorbeeld voor veel ouderen vrij normaal.

Onderwerp
Mijn onderwerp ging over beleefplekken in verpleeghuizen voor mensen met dementie.

Aankondiging
Donderdag vertelt Peter over zijn motivatie om deze hoeken in te richten. “We maken beleefplekken omdat mensen vaak in een huiskamer zitten, daar zijn vaak teveel óf te weinig prikkels. Er zitten meerdere mensen, er loopt personeel heen en weer, de telefoon gaat af. Je kunt je voorstellen dat je daar een beetje dol van wordt als je daar de hele dag zit.” Ook te weinig prikkels ontvangen, is niet goed. “Wat je dan ziet gebeuren is dat mensen gaan dolen. Ze worden onrustig en gaan de gang op”.

Beleefkamers zijn er in alle soorten en maten. “Dat kunnen babyhoekjes zijn, herenhoekjes, maar ook een treincoupé of een linnenkamer. Het geef hen rust, voldoening en geeft herkenning.”

Wat maakt een omgeving ongunstig?
“Een ongunstige omgeving is bijvoorbeeld een omgeving met te weinig prikkels. Mensen met dementie of NAH hebben dynamische prikkels nodig, zoals beweging en geluid. Als ze een tekort hebben aan prikkels, gaan ze op zoek naar prikkels.

Daarom zie je mensen vaak eindeloos door de gangen lopen, want als je loopt komt de wereld om je heen in beweging.  Sommigen worden zo moe van dat lopen, dat je ze struikelend door de gangen ziet gaan met het risico dat ze vallen.

Beschadigde hersenen kunnen ook niet tegen de stilte. Vandaar dat je mensen met dementie nooit op hun eigen kamer ziet zitten. Hun hersenen vangen in zo’n stille kamer helemaal geen prikkels op. Alles staat voor hen stil. Als ze een paar seconden gezeten hebben, gaan ze dan ook weer verder.”

Hoe kun je zorgen voor een gunstige omgeving?
“Je kunt prikkels aanbieden door in de gangen beleefplekjes te maken. Kleine hoekjes waar iets te zien of te horen is. Je moet wel verschillende kleine hoekjes hebben die vanuit de verte goed te zien zijn en waar er minimaal één dynamische prikkel is. Dan gaan de mensen erop af.

Ik heb bijvoorbeeld in een verpleeghuis een herenhoek gemaakt met een staande klok en een ouderwetse fauteuil. En voor de vrouwen de babyhoek. Het mes snijdt aan twee kanten: mensen die te veel lopen, die stoppen op een beleefplekje om even rustig te zitten. En de mensen die te weinig lopen, worden door de familie gevraagd om eens te gaan wandelen.  Ook de mensen met dementie die in de nacht rondlopen en dat zijn er veel hebben een tekort aan prikkels. Voor hen maken we bijvoorbeeld bewegende lichtjes op het plafond in hun kamer, dan zijn ze zo in slaap. Dan heb je geen pillen meer nodig. Deze dingen gelden overigens niet alleen voor het verpleeghuis, maar ook voor thuis. Maak een fijn hoekje (beleefplekje) in de kamer waar de persoon met dementie alle leuke dingen om zich heen heeft staan en in zijn eigen lekkere fauteuil kan zitten. En zorg ervoor dat hij vanuit zijn fauteuil de hele kamer kan overzien, met name de deur, waardoor mantelzorger en bezoek naar binnen komen.”

10-07-2019 | Nieuwsuur

Anneke geeft het stokje over aan haar zoon Peter Peltzer

Oud-verpleeghuisarts Anneke van der Plaats (78) deed jarenlang onderzoek naar mensen met dementie. De methode die ze ontwikkelde om hun leven aangenamer te maken, blijkt te werken, stellen verschillende verpleeghuizen die met haar inzichten werken. Ze vertelde er anderhalf jaar geleden nog over in Nieuwsuur. Nu blijkt dat Anneke zelf dementie heeft.

13-10-2017 | Nieuwsuur NOS

Streepjesbehang en veloursgordijnen: dit helpt mensen met zware dementie

In de woonkamer in het verpleeghuis staan donkerbruine houten meubelen. Rode velours gordijnen omlijsten het raam. Aan de muur een koekoeksklok en bloemetjesbehang. Een bewuste keuze, want voor de bewoners draagt het bij aan hun psychische gezondheid.

Het leven van mensen met zware dementie kan met een paar simpele ingrepen een stuk aangenamer zijn. De directe omgeving van een patiënt kan het verschil maken tussen ontspannen zijn en een leven vol angst.

Dat is de boodschap van arts Anneke van der Plaats. Ze doet al jaren onderzoek naar het brein en dementie. Haar methode blijkt te werken, stellen verschillende verpleeghuizen die met haar methode werken.

BreinPlaats-Anneke van der Plaats-NOS Nieuwsuur

> Bekijk video op NOS Nieuwsuur